در تقاطع­­های راست گوشه سه شاخه یا چهار شاخه کانال­های روباز، مطالعه جدایی جریان بسیار حائز اهمیت می­باشد. برخی پارامترهای موثر در این زمینه نسبت دبی ورودی و عمق جریان می­باشد که در این تحقیق تاثیر نسبت دبی ورودی و نسبت ارتفاع سرریزها (عمق جریان) در الگوی جریان و ابعاد ناحیه جداشدگی به صورت عددی شبیه­سازی شده است. بررسی نتایج مدل عددی نشان داد که مدل k-ω بیشترین مطابقت را با نتایج آزمایشگاهی دارد، به طوریکه میزان خطای شبیه­سازی کمتر از 20% بود. ابعاد ناحیه جداشدگی در کانال­­های اصلی و فرعی با نسبت دبی ورودی رابطه مستقیم داشت. همچنین با افزایش ارتفاع سرریزهای خروجی، عمق جریان افزایش یافت و منجر به کاهش ابعاد ناحیه جداشدگی شد. مطابق نتایج عددی، ابعاد ناحیه جداشدگی در راستای قائم از کف کانال به سطح آب افزایش یافت، به­طوری­که برای نسبت دبی 6/0 و نسبت ارتفاع سرریز 377/0، طول ناحیه جداشدگی در کف کانال، فاصله 1/0 متر از کف و در سطح آب به ترتیب در حدود 60 سانتیمتر، 75 سانتیمتر و 85 سانتیمتر بود. بنابراین از سطح آب به سمت کف کانال طول ناحیه جداشدگی در حدود 29% کاهش یافت.

دکارت می کوشد با به کارگیری راهکار شک و به یاری روش تحلیل، نخست هستی خود را اثبات کند و سپس چیستی «خود» را در مقام جوهر اندیشنده معلوم سازد. او پس از روشن کردن تکلیف «خود» در دو تأمل نخست است که از ره گذر تصورات واضح و متمایزی که از «دیگری» (اعم از خداوند و موجودات دیگر) در خود می یابد، دربارة هستی و چیستی «دیگری » حکم صادر می کند. او سرانجام، با استفاده از حقایق مکشوف با نور طبیعی عقل است که به سراغ اصول تنظیم کنندۀ مناسبات با دیگری می رود. اما پاسکال در ضمن اعتراف به عدم امکان کشف «خود» از طریق درون نگری، فرآیند ابتکاری دکارت در تأملات را وارونه می سازد و کشف «خود» را در گرو رابطه اش با «دیگری» و متأخر از آن می داند. بدین ترتیب سوژۀ اندیشندۀ آزاد و خودآیین دکارتی که «دیگری» را جز در مقام متعلق شناخت خود به رسمیت نمی شناسد و هستی و چیستی «دیگری» را در گرو تصوری می پندارد که «خود» از او دارد، درست در برابر انسان مجبور و دگرآیین پاسکالی قرار می گیرد که هستی و چیستیِ خود او نیز بر دو محور پیش و پس از هبوط، از سویی، و پیش و پس از دریافت فیض الهی، از دیگر سو، وابسته است که در هیچ کدام ارادة آدمی مطلقا نقشی ندارد. تنها تغییر وضعیت وی پیش و پس از دریافت فیض الهی، در تجربۀ نحوه های متفاوتی از دگرآیینی و عدم امکان تجربۀ هر گونه خودآیینی است و سرانجام، تنظیم مناسبات با «دیگری» نیز تنها در پرتو ارجاع به یک «ابردیگری» که خداوند باشد میسر می گردد.

زمینه و اهداف: افزایش جمعیت سالمندان در ایران به دلیل افزایش امید به زندگی و پیشرفت های بهداشتی، چالش های خاصی را به همراه دارد. آزار جنسی سالمندان یکی از این چالش هاست که کمتر مورد توجه قرار می گیرد. این پژوهش با هدف بررسی آزار جنسی در سالمندان انجام شد. روش بررسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش پدیدارشناسی انجام شد. جمع آوری داده ها به صورت نمونه گیری هدفمند صورت پذیرفت. جامعه هدف، 15 زن سالمند ساکن شهر اراک بودند. برای جمع آوری داده ها از روش مصاحبه نیمه ساختار یافته استفاد شد. داده ها بر اساس رویکرد هرمنوتیک تحلیل شد و توصیفات شرکت کنندگان از تجارب آزار جنسی به توصیفات ساختاری تبدیل شد. یافته ها: واحد های معنایی استخراجی در این پژوهش در 2 مضمون اصلی «زمینه سازها» و «آثار و پیامدها»، شامل 16 مضمون فرعی و 48 واحد معنایی اختصاصی دسته بندی شدند. مهمترین عوامل زمینه ساز شامل «فقر اقتصادی»، «عدم آگاهی مراقبت کنندگان» و «عدم توانایی سالمندان در بیان نیازها» و مهمترین پیامدها شامل هراس از حریم شکنان، سکوت، احساس خجالت و ناامیدی بودند. نتیجه گیری: آزار جنسی شامل مزاحمت، اغوا و خشونت است و سالمندان به دلایل مختلف در معرض این خطر قرار دارند. افزایش آگاهی عمومی، منابع آموزشی و مشاوره برای حمایت از خانواده و آگاه سازی مراقبان از حقوق سالمندان برای پیشگیری از آزار ضروری است. ایجاد فضایی امن و تشویق سالمندان به گزارش نشانه های آزار نیز از نکات کلیدی در این زمینه است.

یکی از مسایل عمده جمعیتی عمدتا در کشورهای جهان مساله سالخوردگی جمعیت و پیامدهای ناشی از آن است. در حال حاضر کشور ایران نیز مرحله انتقال ساختار سنی جمعیت از جوانی به سالخوردگی را تجربه می کند. با اینکه جمعیت سالمند سهم کمی از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده است اما فزونی سرعت رشد جمعیت سالمند در مقایسه با رشد جمعیت کل کشور و پیش بینی افزایش تعداد و سهم سالخوردگان (جمعیت 60 سال و بالاتر) در سالهای آتی لزوم برنامه ریزی آینده نگر برای کنترل مسایل مربوط به این گروه از جمعیت را مورد تاکید قرار می دهد. هدف این مقاله بررسی سطح و روند جمعیت 60 سال و بالاتر ایران، نسبت جنسی سالمندان، رشد جمعیت سالمند، شاخص سالمندی و نسبت وابستگی می باشد. برای دستیابی به این هدف به مطالعه اسنادی داده های سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آمار ایران طی سالهای 85-1335 پرداخته شده است.شاخصهای مهم جمعیتی همچون نسبت سالمندی، نسبت جنسی سالمندان، رشد جمعیت سالمندان، شاخص سالمندی و نسبت وابستگی جمعیت سالمندان در ایران برای سال 1385 به ترتیب برابر 7.3، 108، 2.5، 29 و 43.4 برآورد شده است. با توجه به آهنگ پرشتاب کاهش باروری ایران طی دو دهه اخیر، پیش بینی می شود حرکت به سمت سالخوردگی جمعیت تسریع شود و با استناد به روندهای مشاهده شده باروری و مرگ و میر و نگاهی به محتمل ترین مسیرهای تغییر آنها در آینده برآورد می شود که شروع قرن پانزدهم هجری شمسی سرآغاز روند روبه افزایش جمعیت سالخورده در ایران باشد.

زمینه و هدف: در سال های اخیر نسبت ثانویه جنسی، (نسبت جنسی تولدهای زنده مذکر به مونث) سیر نزولی داشته است. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر عواملی همچون فصل لقاح، نوع بارداری (خواسته یا ناخواسته)، وضعیت مسکن، میزان درآمد ماهیانه و نمره آزمون استرس اقتصادی بر نسبت ثانویه جنسی در جامعه ایرانی می باشد. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، 202 زوج دارای فرزند زیر یک سال بررسی شدند. روش نمونه گیری به صورت 2 مرحله ای تصادفی انجام گرفت، که بر این اساس نمونه های پژوهش به طور تصادفی از 2 مرکز درمانی در سطح شهر تهران انتخاب شدند. میزان استرس اقتصادی والدین بر اساس پرسشنامه معتبر اندازه گیری شد. اطلاعات مربوط به سایر متغیرها از طریق یک چک لیست به دست آمد. در این مطالعه از آزمون رگرسیون لجستیک به روش تک متغیره (Univariate)، و چند متغیره (Multivariate) استفاده شد. مقادیر P<0.05 سطح معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه، با استفاده از آنالیز رگرسیون لجستیک تک متغیره و چند متغیره، نشان داده شد که عوامل استرس اقتصادی (P=0.024، OR=1.056) و وضعیت مسکن استیجاری (P=0.029، OR=1.89) با جنسیت مونث فرزند متولدشده ارتباط معنی داری دارند. نتیجه گیری: استرس مالی علاوه بر عواقب شناخته شده جسمی و روحی برای افراد، در تعیین نسبت جنسی نسل های آینده نیز می تواند موثر باشد. بنابراین لازم است راهکارهای مؤثرتری برای بهبود وضعیت رفاهی و حل مشکل مسکن خانواده ها اندیشیده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در پژوهش حاضر نگرش 90 دانشجوی دختر در رشته های پرستاری و شیمی در شهر تهران توسط پرسشنامه نگرش نسبت به سالمندان اندازه گیری گردید. این پرسشنامه سه جنبه نگرش نسبت به سالمندان را اندازه گیری می کند: پذیرش شخصی، توانا بودن و مستقل بودن از 90 دانشجو 60 نفر دانشجوی رشته پرستاری بودند که نیمی از آنها به عنوان بخشی از برنامه درسی خود آموزش رسمی درباره فرآیند سالمندی دیده بودند و نیمی از آنها هیچگونه آموزشی نسبت به سالمندان دریافت نکرده بودند. 30 دانشجوی رشته شیمی که نه رشته آنها ارتباطی با سالمندان داشت و نه آموزش رسمی راجع به این موضوع دریافت کرده بودند، نقش گروه کنترل را ایفا کردند. نتایج نشان داد که برخلاف انتظار، پرستاران آموزش دیده بطور کلی نگرش منفی تری از دو گروه دیگر از خود نشان دادند. هر چند این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود. همچنین نگرش دانشجویان به طوری کلی در مورد پذیرش شخصی سالمندان مثبت تر از ابعاد دیگر پرسشنامه بود. رابطه بین تماس سالمندان در محیط خانواده و نگرش نسبت به سالمندان معنی دار نبود، ولی تجربه بیشتر با سالمندان در محیط جامعه و کار رابطه معنی دار و منفی با پذیرش شخصی افراد نسبت به سالمندان داشت. نتایج تحقیق حاضر نقش آموزش رسمی به متخصصین را زیر سوال می برد و پیشنهاد می شود که محتوای این گونه آموزشها با دقت بیشتری مورد بررسی قرار می گیرد.